Na het verlies van je huisdier begint de rouwfase, dit proces is hetzelfde als na het verlies van een geliefde mens. In dit proces zijn verschillende fasen te onderscheiden. In het begin is er vaak onbegrip: je kunt je niet voorstellen dat je dier er echt niet meer is. Er kan ook sprake zijn van boosheid, omdat je dier er niet meer is. Al die gevoelens zijn normaal en mogen er zijn. Uiteindelijk is er de fase van acceptatie dat je dier er niet meer is en dat het leven weer verder gaat.
Hoe lang dit rouwproces precies duurt verschilt per persoon. De ene persoon kan beter omgaan met dit soort zaken dan de ander. Ook je eerdere ervaringen met het verlies van dierbaren kunnen hierbij een rol spelen. Verder maakt het ook uit wat voor binding je had met je dier. Als je samen met je dier veel hebt meegemaakt betekent het verlies van je dier vaak veel meer dan zijn eigen dood, maar hangt ook samen met een deel van jouw leven. Belangrijk bij het verwerken van verdriet is om er met mensen over te praten, die je begrijpen. Dat kan binnen het gezin, de familie, vrienden of bekenden zijn. Maar ook je dierenarts of assistente die je dier al jaren kende kunnen steun en een luisterend oor bieden. De meeste mensen die ooit zelf een huisdier hebben verloren begrijpen dat heel goed.
Soms kan het prettig zijn om een fotoboek van je dier te maken of op een andere wijze een herinnering te maken. Ook het wandelen op plekken waar je altijd liep met je hond kan heilzaam zijn bij het verwerken van je verlies. Doe het vooral op een manier die voor jou goed voelt.
Mocht het verlies van je huisdier zoveel impact op je hebben dat je niet meer goed kunt functioneren thuis en/of op je werk, dan is het goed om te weten dat er speciale hulpverleners zijn, die zich hebben toegelegd op ondersteunen van mensen bij rouw en verdriet. Je dierenarts kan je helpen om de juiste instantie/hulpverlener te vinden.
De workshop “snuitjes & snikken” kan u hierbij helpen.
